ΤΡΥΠΗΤΗ(ΜΠΙΤΖΙΜΠΑΡΔΙ 'Η ΙΣΟΒΑ): " Ίσταται κατά τον βορράν, στηριζόμενο επί φυσικού μπαλκονίου, εξόχως μεγαλοπρεπής και η περικλείουσα αιώνια βλάστηση αποτελεί τον μανδύα του. Αυτός λάμπει και απαστράπει εις όλα τα παιχνίδια των χρωμάτων εις καθημερινό θέαμα και ακτινοβολεί ως φαιοπράσινη φλόγα υπό τας πρωϊνάς αχτίδας του ηλίου".

''Πρός άρκτον δ' 'ομορα ήν τω Πύλω δύο πολίδια Τριφυλιακά 'Υπανα και Τυπανέαι και ποταμοί δε δύο εγγύς ρέουσι, ο τε Δαλίων (Διάγων) και ο Αχέρων εκβάλοντες εις τον Αλφειόν"
(Στράβων Η΄3,15)

ΤΡΥΠΗΤΗ :ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ

ΤΡΥΠΗΤΗ :ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ!

«… που δέντρα πλήθος φαίνονται ψηλά και φουντωμένα. 
Εκεί απιδιές, ροδιές, μηλιές με τα λαμπρά τα μήλα, 
συκιές γλυκόκαρπες κι ελιές γερές και φουντωμένες.
Δε λείπει ολοχρονίς καρπός, χειμώνα καλοκαίρι,
τι άλλα τ’αγέρι το γλυκό γεννάει κι άλλα  ωριμάζει.
Μεστώνει απίδι, κι άλλο ανθεί, και μήλο πας στο μήλο,
πας στο σταφύλι άλλο τσαμπί και σύκο πας στο σύκο…»
Ομήρου Οδύσσεια Η’ 
Μετάφραση Αργ. Εφταλιώτη στίχ. 112-121


«Είναι δε και άλση δέντρων μεστά και άλσος ημέρων δέντρων και συς και όϊς και ίπποι. Και θήραι
 πάντων των θηρίων, όσα εστίν αγρευόμενα. Παρέχεται δε ο Σκιλλούς και άγρας θηρίων υών τε
 αγρίων και ελάφων… Και την γην την Σκιλλουντίαν Σελινούς ποταμός διέξεισι. Και ιχθύες ένεισι
και κόγχαι…»
Ξενοφών 390 π.Χ.
«Οι  άνθρωποι που ζουν εδώ, χαίρονται τον ήλιο, που λάμπει και ζωογονεί την πλούσια βλάστηση και
 τη χλόη την παραδεισένια. Τη νύχτα λάμπει το φεγγάρι και φωτίζει φαντασμαγορικά τις όχθες, τις
 πλαγιές και τις κοιλάδες. Ονειρώδες θέαμα της φύσης το χάρμα που σχηματίζουν οι μεταπτώσεις
 των βουνών, οι κοιλάδες, οι φωτοσκιάσεις, η φωτεινή ανατολή, η χρυσή δύση, το καταγάλανο
στερέωμα, το εναλλασσόμενο σε κάθε βήμα πράσινο, τοπία περικαλλή που θέλγουν και δίνουν
στον επισκέπτη άφατη αγαλλίαση. »
Πουκεβίλ 1798 μ.Χ.
«Ο χαρακτήρας της τοποθεσίας αυτής είναι εντελώς διαφορετικός από το γενικό χαρακτήρα των άλλων
 μερών του Μοριά. Εδώ η φύση έχει παντού μια γλύκα και μια γονιμότητα, που φέρνουν στην ψυχή τη
 γαλήνη και γεννούν σκέψεις χαρούμενες, και που φαίνεται να σε καλούν σε γιορτές και σε αγώνες 
ευγενικούς. Ώρες βαδίζεις σε δρόμους μέσα σε δάση ανεβοκατεβαίνοντας  πευκόφυτους λόφους.
Βρύσες, ρυάκια και εξαίσια κατάφυτα τοπία διαδέχονται το ένα το άλλο…»
Μπελέ 1885 μ.Χ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου